Mgła opadła, idę z koleżanką na grzyby. Basia rzuciła słowem w drzwiach.
Mamo nie czekaj z obiadem, dziś będę jeść leśne jagody.
Oddała się drodze i chłodnemu wiatrowi, niech mnie niesie,przed siebie.
Dzień zapowiadał się pięknie, lecz Zośka nie przyszła. Wracać do domu?
- nie, na skraju lasu poszukam - pomyślała. Grzyby, owszem były ale niestety niejadalne.
Zebrała niewiele. Promień słońca wypełniał koszyk, a w nim nieliczne kozaki i kilka gąsek.

Barwne liście tańczyły kolorami nadchodzącej jesieni, nad głową trzepot skrzydeł wracających do gniazd ptaków, zwiastował nadchodzący mrok.
Usłyszała odgłos pioruna odpowiadającym echem, ziemia zadrżała pod nogami, Baśkę opanował lęk.

Skręciła w lewo, w prawo,
- to nie jest ta droga? Już wiedziała, pobłądziła.

Gdzie jestem do diabła!
- rzucała przekleństwa, spocone ręce strachu ciągnęły pusty kosz, jak furę wozu.
Przy każdym gęstym krzaku widziała wilka, ogromne zęby
wynurzały się w jej biednej, niedotlenionej głowie.Pomyślała o czerwonym kapturku, naiwne? Ale tak się poczuła.

Co robić, nikogo nie widać, przecież nie zapytam o drogę sosny.
Trzeba było zobaczyć jej oddech, twarz. Biegła, nie dotykając ziemi niemal, jak najdalej.Marzyła tylko, żeby zobaczyć skrawek polany.Wokoło tylko drzewa, wysokie, ciemne, złowrogie.

Padał deszcz, to dobrze pomyślała, ostudzi mój ogień, który płonie we mnie.
Nagle poczuła silny ból, upadła, z pod przymkniętych powiek zauważyła psa. Dziewczynkę napełniła niesamowita radość, opadły emocje strachu.

- Jestem bezpieczna, pomyślała. Kochana sunia - Kika musiała iść za mną.

Otwierając oczy zobaczyła siebie na własnym dywanie! A obok
najwierniejszy przyjaciel, zdziwiony trochÄ™, co robi na jego legowisku.







czm.2009