Chodzisz po ziemi, młody i beztroski.
Zarażasz innych uśmiechem i energią.
A tam gdzieś....na białej sali trwa umieranie.



Siła nie bez przyczyny jest rodzajem żeńskim.Jestem tego przykładem.
Przekonałam się o tym niedawno, kiedy w sytuacji nieuniknionej i nieodwołalnej udało mi się przetrwać.
Jesteśmy nieświadomi, że za chwilę przyjdzie nam się zmierzyć ze sprawami ostatecznymi, ze za chwilę rozegra się nasza prywatna apokalipsa.
Niektórzy mają dylemat typu: wyjechać do Egiptu, czy do Afryki.
Ale każdy z nas, wcześniej, czy później musi borykać się z cierpieniem.
Nie bójmy się mówić o doświadczeniach.
Przeżywam śmierć (a raczej cierpienie) mojego ojca, każdego dnia - umieram.
Żadne słowa, pytania, czy odpowiedzi nie oddadzą tego co działo się w mojej głowie, gdy widziałam: wypchnięte słowa oddechem - zabij!
Zawsze myślałam, ze kiedy umrze, nie będę płakać. Nic bardziej błędnego.
Choć ojciec, nie byl dobry.
Ale był moim ojcem! Był - czasem.

Przed śmiercią stracił głos, później nie wydobył z siebie nawet szeptu.
Wyciągał w pokorze ręce, by wziąć go do domu.
Nie mogliśmy, potrzebował tlenu i kroplówek.
Siedząc przy łóżku, widziałam wyniszczone resztki człowieka.
Umierał z pełną świadomością. Patrzył z niedowierzaniem i strachem.
Tuliłam głowę do piersi szlochając. Pierwszy i ostatni raz
pozwolił na czułość. NIe lubił, i nie chciał się przytulać. Wiem dlaczego. Nie umiał, nikt nie tulił też Jego.

To pożegnanie, zostanie ze mną do końca moich dni.
Fałszywa pieśń diagnozy: Rak płuc.
tata zmarł na zapalenie i niewydolność płuc.

Banalne!





czm.25.09.2010