Życie tak boli,
Wciąż jeden transfer - cierpienie;
Każda nadzieja zapada się powoli,
To samo czasu wytchnienie.
Jak wielki mur, nagle zburzony
Mocą potężnego zła,
Podnoszę wzrok zamyślony,
Po policzku spływa łza.
Już żaden krzyk do uszu nie dociera;
Wciąż pytanie: za co ta udręka?
Wiara w szczęście szybko umiera,
Mrokowi sprzeciwić się lękam.
Niebezpieczeństwa słyszę znów głos;
Nie wspiera już żadna siła,
Mieczem złotym w serce cios
-Walka o dobro się zakończyła.
Głuchą ciszę przerywają zimne słowa;
Przemawia sumienie,
Pyta: "Czemu siÄ™ boisz, chowasz?"
W oczach mam płomienie.
Nadal błąkam się po świecie,
Szukając iskry miłości,
Jak róży czerwonym kwiecie,
Który zabił brak wolności.
W pogoni za jednym promieniem słońca,
Przegrana z atakiem czarnych myśli morza;
Bez wiary trudnej podróży końca,
Szansa jak w polu wielkim ziarno zboża.
Drogi moich myśli zmieniają kierunek,
Na każdym kroku rozwidlenie;
Właściwa ścieżka to ratunek;
Próbuję zmienić przeznaczenie.
Życia bezwzględnej duszy
I walki z nim okrutnej
Żadna rana nie wzruszy,
Ucieszy krwawy serca smutek.
Lecz Ty siÄ™ nie poddaj,
Ja też nie pozwolę.
By przyszłość za darmo oddać
Sidłom bezlitosnych piekieł w niewolę.
Aby zło pokonać zapału mam niemało,
Chęci też nie brakuje;
Oby w trudnych chwilach to mi wystarczało.
Dowiem się, jak zwycięstwo smakuje.