To droga utarta butem i uśmiechem
Cichym serdecznym czasem przez Å‚zy
Wyobraźcie sobie miliony iskier w jednej osobie
A potem zamknijcie to w jeden sen

Krynica mej modlitwy to dowód Twej miłości
Wciąż pozwalasz czasem szepnąć czułe słówko
W kąt i bezdroża w dukty i książki

Czasem spotykam tutaj innych
Nie było tak zawsze i od wieków
Że uśmiech rodzi się bezdennie

Jednak ja wciąż poszukuję Twoich oczu
W stawach porośniętych górach nabrzmiałych
I wiem że są górami i stawami zmieszanymi słowem

Niekiedy się potykam o sznurówkę swego krzykliwego buta
Życie ma w zwyczaju podcinać nogi i drapać pięty
W tej sztuce liczy się każde tchnienie
Wygrażające i chwalebne jak znak Krzyża

I ta wiara wciąż pozwala mi zanucić stare słowa

W imię Ojca i głucha cisza tutaj nic dodawać nie trzeba
I Syna i szept anieli w listkach brzóz umilka
I Ducha Świętego a chmury kładą się na brzuchy
Amen i dalej maszerują szare komórki