Pod moim domem leżą pijane orzechy
Śpiewają o burdach karczmarcznych potańcówek
Gdzie pestka śliwki tańczyła na dwie nogi
Krzycząc coś o radości młodzieńczej głowy

A orzechy dalej grały na harmonijkach z liści letnich
Grały blusa o miłości wyrastającej z ziemi dziką różą
O ponętnych zapachach kuszącego świata
I kolcach jak u marcowego podlotka jeża

Gdzieś w oddali słychać tany śliwek między chrabąszczami wąsaczami
Tylko gwiazdy buczą na frywolność tak małowidzialnego piękna
Więc orzechy grały dalej podbijając oczy ich ogników

Usypiane całe miasto cichym rytmem piosenki kołysze ustami
Gdy orzechy im śpiewają cierpką zwrotkę swego bluesa
O nadziei płaczu i odmętach nocnych serenad serca
Zatopionych w kalwadosie nocnej wiary

Nie pozwól orzechom spod mego domu zamilknąć
Niechaj pestki tańczą do upadłego
A świat niechaj się kręci wokół bluesa
Zwyczajnie orzechowego