Była też pustka w pięść zamknięta
MiotajÄ…ca gniewem rozpustnym jak ulicznica
Ale umilkła w cichej pogoni
I pobiegła i uciekła

Między krawężnikami podróżowały jego stopy
Noszące dwa prawe buty z czego jeden był ślepy
Mimo wszystko szedł dalej jakby nigdy nic

A teraz wielka przeszkoda przed wytańczonymi oczami
Wielka plama światła z wielkiego słupa
I tylko szept kuszenia między uszy się wkradał
Był jak wiatr drgający w fałdach sukni

Mrok pustka mrok pragnienie mrok popęd
Dalej kroczył wpadając ślepym butem w otchłań wyobraźni
Tam całował pieścił drwił i nadal oddawał się cielesności

Zagrzmiało i spadło na jego nos wsuwając się na jego koniec
Byłe to pierwsze pragnienie fantazji wobec dotyku
Które zmieściło całą jego osobę w jednym geście
A za nim była już tylko lawina palców dłoni piersi i ust

Była też potrzeba drążąca łysinę jego włosów
Wciąż bębniąca w dno głowy niczym pałeczka niemożności
Krawężniki ograniczyły tor jego lotu prosto pod próg domu

I wstanie jutro w szarej pościeli gładząc ją po policzku
Nie będzie pragnął tak jak w nocy
Obudzi się ubrudzony grzechem bliżej niepoznanym
Słychać jeszcze szept ulicznicy w oddali