Zagubiony jestem wśród kolejnych bezsensownych słów,
Składających się na moją wieżę Babel,
Mieszka tam mój obłęd nazywający się pragnieniem,
Nie wiem gdzie jestem gdy wspinam siÄ™ po schodach nadziei.

Na szczycie tej wieży jest stary połatany domek,
Często tam się chowam pod stosem wypłowiałych masek,
W których dzwonią małe ptaszki śpiewające kołysanki.

Wyruszam w podróż dookoła swego domu,
Jest tam drzewo płot i stary podróżnik o pijackiej twarzy,
Za obol wódki opowiada dawne dzieje,
W których gubi się moja tożsamość ogłupiała od wiedzy.

Pod gontem tego domu widać zmarszczki mojej twarzy,
Które tworzą cienie ubrane w jałowe frazesy,
Wciąż ciągną mnie w otchłań czarnej tafli lustra.

Róża wiatrów ze ściany mego pokoju znów stęka,
Nie zniesie kolejnej pijackiej potańcówki z mędrcem,
Ona pragnie dalszych podróży pomiędzy archipelagami ludzkich dusz,
Jednak ja zgubiłem mapę i wiem gdzie tylko moja wieża Babel.