- Słonko, co robisz? – pytam moje dziecko
-Nić – pada odpowiedź.
Po kilku minutach , kiedy wydawało mi się, że to nic zbyt długo trwa wyszłam zobaczyć co się dzieje.
-Jezuuuuu……
Pod samymi drzwiami leży sobie kupa. Taka najzwyczajniejsza w świecie kupa!!!!
Innym razem wyszłam żeby rozwiesić pranie na dworze. Antoni przyszedł i jakby nigdy nic usiadł sobie na ławce.
-Mami
-Tak skarbie – pytam
-ZostanÄ™ tu z tobÄ… dobrze?
-Co siÄ™ dzieje kochanie?
Patrzę na jego zatroskaną twarz. W jego małym świecie musiało się coś stać.
-Tata mnie wkużzzza, robi bałagan i idź dać mu w tyłek
-Aha... - pomyślałam
Moje dziecko jest niezwykle opanowane w przeciwieństwie do mnie. Kiedy ja już purpurowieje ze złości, on spokojnie robi swoje.
Widzę, że wyjmuje garnki z szafy i brudną ścierą wyciera je. Robi mi się gorąco, bo potem każdy muszę znowu myć.
-Odłóż ścierkę bardzo cię proszę! Odłóż ścierkę – powtarzam
Antoś odwraca twarz i najspokojniej w świecie mówi:
-Placuje, nie widzissss- placuje!
No, tak on pracuje, a ja siÄ™ czepiam.