Wczoraj Antoś dostał rybkę.
Tak jak u Czechowicza wszystko zaczęło się od kichnięcia, tak tutaj wszystko zaczęło się od bojownika.
Kiedy kula wylądowała przed nosem dziecka, najpierw usłyszałam:
-Mamuś, ja chcę się z nią bawić.
-Kochanie, z rybką nie można się bawić.
-To daj cukier dla rybki- prosi mały
-Ona nie je cukru- próbuję się nie poddać.
Minęło kilka sekund, które Antoś potrzebował do obmyślenia planu.
Patrzę, a tu ku mojemu przerażeniu w wodzie lądują chrupki:
-MamuÅ›, rybka je chrupki mocy.
-Kochanie, ona ma swoje chrupki - odpowiadam
-Mamuś, to zróbmy z niej bigos
- Z rybki nie robi się bigosu – oniemiałam
Przypomniałam sobie, że ostatnio skrupulatnie obserwował moje zachowanie podczas gotowania. Jakim cudem skojarzył fakty?
Wieczorem mały płacze, że nie chce iść spać.
-Słonko, zobacz - rybka już śpi. Ty też musisz już spać, bo jak się wyśpisz, to będziecie razem oglądać bajki.
-A ona nie szuka mamusi i tatusia?
-Nie Antek, to Ty jesteś jej tatą – mówię.
Próbowałam go uspokoić żeby się nie martwił, że jego zwierzątko jest samotne.
W zamian słyszę:
-Mogę być jej mamą?
-Możesz…
Dyskusje z moim dzieckiem zaczynają mnie przerażać, Zaczynam się zastanawiać, co mi przyjdzie odpowiedzieć na pytanie:
-SkÄ…d siÄ™ biorÄ… dzieci?
Obawiam się, że motyw z kapustą nie przejdzie.