Sceneria wyglądała ni mniej ni więcej tak:
Siedzę na czerwonym murze tuż przy wejściu do pałacu w Kobylnikach.
W tamtych dniach odbywały się Ogólnopolskie Spotkania Literackie Pokoleń.
Wojtek stał na wprost mnie. Oboje sączyliśmy swoje herbaty.
Nagle nadleciała osa i wtedy się zaczęło:
-Nie rób gwałtownych ruchów – ostrzega Wojtek
Siedzę sobie, zatem spokojnie i staram się nie poruszyć.
Owad tym sposobem zmienił obiekt zainteresowań. To skrzydlate coś zaatakowało jego. W tym momencie Wojciech zaczął intensywnie machać rękoma. Oblał mnie herbatą tak, że torebka przeleciała nad moją głową.
-No, tak – pomyślałam – nie rób do cholery gwałtownych ruchów!
Oczywiście wszyscy pokładali się ze śmiechu.
***
-O, czym tak myślisz –pytam
Wojtek tylko się wymownie uśmiechnął, więc ja kontynuuje swoją wypowiedź:
-Jeśli myślisz, o tym, o czym ja myślę, to ja nie mam siły…
Tym sposobem odpowiedzi już nie uzyskałam wcale…
***
Wojtek nazywa saszetkę (męską, podręczną torbę), pedałką.
Któregoś dnia podczas rozmowy ze mną uporczywie jej szuka.
-Czego szukasz?- pytam
-Pedałki – pada odpowiedź
-Czego?
-Pedałki
-A, co to jest – nie daje za wygraną
-To taka torebka, w której trzymam dokumenty
-Wiesz, co Wojtek? – to się tak głupio nazywa, że musiało zaginąć - mówię