Czasem sobie myślę że jego narodziny i to co dzieje się teraz to niekończący się zjazd górską kolejką.
Po pierwsze mam lęk wysokości, po drugie boję się prędkości kiedy, to nie ja jestem kierowcą.
Sporadycznie wydaje mi się , że jest grzeczny myślę sobie , że ten przejaw optymizmu jest przejawem mojego szaleństwa. Dlaczego on niby miałby być nagle aniołkiem?
Bycie matką to nieustanne zadziwienie. Jeśli wydaje Ci się, że nie można czegoś zrobić , popsuć, zalać , zniszczyć wystarczy posłać tam Antoniego. Ostatnio skorzystał z mojej nieuwagi i zalał łazienkę. Rozsypał proszek do prania, (który i tak niczego nie dopiera zwłaszcza pomysłów małego), potem prał mop-a w ubikacji i próbował „ślizgać” podłogę – to jego słowa. Udało mu się niemiłosiernie. Zaraz na wejście chlapnęłam łbem o posadzkę. Odmówiłam w myślach :
-„Boże choć Cię nie pojmuję…”. Po czym wstałam i modliłam się jeszcze goręcej żeby nie udusić go gołymi rękoma. Kiedy już udało mi się ogarnąć Sajgon wszelako pojęty
dostrzegłam, że w miejscu mojego reportażu na ekranie komputera mam jakieś „mjnoifiofio’kjf’piofj’pojfp”, no tak dziecko przejawia inwencję twórczą – pomyślałam.
Nie wolno przecież hamować jego rozwoju psychomotorycznego. Kiedy już wychodziłam z siebie i stawałam obok mały przyszedł i wtulił się w moje kolana. Świat się zatrzymał. Nie ma nic piękniejszego od bycia MATKĄ!!!