Wiersze / Rodzina
Nie ma już naszego domu
Nie ma już Olkusza bo nie ma w nim ciebie.
Nie ma rynku, warsztatu i palmy w pokoju.
Nie ma już naszego domu.
Został tylko krzyż na wieży kościoła.
Blacharski i dumny ze swego pochodzenia.
Ale do krzyża wraca się przez całe życie.
A ja wierzyłam, że powrócę przed zapadnięciem nocy.
Nie ma już naszego domu.
Nie ma rynku, warsztatu i palmy w pokoju.
Nie ma już naszego domu.
Został tylko krzyż na wieży kościoła.
Blacharski i dumny ze swego pochodzenia.
Ale do krzyża wraca się przez całe życie.
A ja wierzyłam, że powrócę przed zapadnięciem nocy.
Nie ma już naszego domu.
| Statystyki: Ocena: +9 (+9,-0) Kategoria: Rodzina Odsłony: 238 Komentarze: 9 Dodany: 05.09.2010 23:24 Edytowany: nigdy |
 bb
Status:offline 
|
 Powiadamiaj mnie o nowych publikacjach tego autora | |
Oceny
Komentarze
rita
Bardzo Å‚adnie napisany:)
pozdrawiam
"Największa satysfakcja w życiu to świadomość, że się nikogo nie skrzywdziło".(Antyfanes).
"Charakter człowieka najlepiej określa się przez to, co uznaje on za śmieszne". (Jahann Wolfgang von Goethe)
Demon
Pozdrawiam!
jerzykujas
Mona
wiersz przepełniony żalem/bulem,rozterką po stracie...
Bardzo interesujÄ…co/nostalgicznie ukazany smutek
"Nie ma już naszego domu." :(
pozdr;))Mona
"bowiem to, czego siÄ™ nie widzi,
Istnieje przecie przede wszystkiem"
bb
nawet cień przyjaciela wystarczy, by uczynić człowieka szczęśliwym
andersen
bb
nawet cień przyjaciela wystarczy, by uczynić człowieka szczęśliwym
daniwanek
jak pięknie to napisałaś!! Ja też mam taki dom - po moich dziadkach - opuszczony niszczeje w samotności i pewnie niedługo już go nie będzie... Ostatnio, gdy tam byłam, pomyślałam sobie, że nawet duchy opuściły już tamto miejsce... I tylko cisza trwa tak uparcie... i wszystkie wspomnienia... w moim sercu..
dziękuję
D.
I śmiech niekiedy może być nauką, jeśli się z przywar, nie z osób natrząsa.
I. Krasicki
Mizuumi
Dodaj komentarz