Opętana szałem goryczy, boleśnie oszukana wiatrem czasu przyzwyczajam się do bólu odrzucenia. Zapominam, że istnieje litość w naszym zakłamanym królestwie uczuć. Gorączkowo oddalam od siebie czułość i zachwyt, przecież mi się nie należy.
W tej parodii życia wzmaga się płomień trujących wspomnień. Cierpienie przeradza się w zapominanie,dlaczego jednak warto było żyć.
Gasnącą nadzieją tęsknie przytulam ostatnie błądzące, jeszcze ciepłe myśli.Swym cieniem nie trwożę już dni beznamiętnych. Rzucona w wir zdarzeń nie chcę czekać końca,bo czyż może być mniej bolesny niż był początek?
Lepka sieć niewdzięczności ciasno mnie oplotła.
Która z gwiazd podpowie, jak długo wytrzymam jeszcze?
Mój ból pełza ciężkim mrokiem.Ile razy ponownie uderzy we mnie dzwon strachu roznosząc echem tęsknotę za wolnością słowa, która nie godzi się na szmacenie jej wartości.
Ona coraz podstępniej wykrada ze mnie miłość, za nic mając,że za każdym razem coraz boleśniej uderzam o ścianę życia padając zdławiona udręką.
Ostatnie spojrzenie wysyłam ku niebu!