Goethe J.W. "Faust"
Artykuł ten chroniony jest prawami autorskimi.
Kopiowanie i rozpowszechnianie bez zgody autora - zabronione.
Kopiowanie i rozpowszechnianie bez zgody autora - zabronione.
- J. W. Goethe sześćdziesiąt lat borykał się z problemami faustowskimi.
- Już w 1774 powstała początkowa redakcja
Fausta
, jednak autor powracał do niego wielokrotnie i w roku 1808 ogłosił pełny tekst części I. Goethe myślał jednak cały czas o części II i w roku 1825 tuż przed śmiercią napisał jej ostatnie zdania. - Faust jest postacią historyczna, ur. ok 1480 r. W Knittlingen. Fantazja ludowa przypisywała mu konszachty z diabłem, któremu zapisać miał duszę, aby zostać czarnoksiężnikiem. Zajmował się medycyną, astrologią, filozofią i literaturą, posądzono go o uprawianie czarów i przepędzono z rożnych miast, zmarł w 1539 roku w górach Schwarzwaldu.
- Faust stał się ulubionym bohaterem literatury ludowej:
W 1587 Johan Spiess napisałKsiążkę ludową o doktorze Fauście
. Faust jest w niej potępiony, ponieważ książka służyć ma edukacji religijnej.
W tym duchu pisali także: 1599 R. Widmann, 1674 N.Pfitzer, 1725 autor anonim, występują tutaj motywy ludowe, które często wiązano także z Faustem (motyw pięknej Heleny, miłość Fausta, rozmowy z życia studentów). - Goethe poznał opowieść o historycznym Fauście w Weimarze.
- Zasadniczym sensem
Fausta
jest ludzkie dążenie do śmiałego poznania rzeczywistości oraz rozwoju człowieka. Najbliższy duchowi tej legendy był inny poprzednik Goethego – Christopher Marlowe (w jego utworze możemy odnaleźć wątki Spiessa wzbogacone głębszym sensem, jakim jest prometeizm) Marlowe potępia jednak Fausta zgodnie z tradycją teologiczną, natomiast G.E.Lessing ocala Fausta od piekła i uwzniośla jego poznawcze ambicje. - Jednak dopiero Goethe podniósł legendę Fausta do rangi poematu filozoficznego i dramatu o losach całej ludzkości.
- Goethe zachował wiele szczegółów obyczajowych, szczególnie część pierwsza osadzona jest w realiach niemieckiego życia, autor nie zrywa ze źródłem ludowych doświadczeń.
- Jeden z najsilniejszych uroków dzieła, to połączenia obrazów świata z potęga myśli ogarniającą sprawy ludzkie.
- Co składa się na dzieło: codzienność, wielkie problemy historii, wolność, osobowość człowieka, pasja poznawcza, stare mity greckie, filozofia przyrody
- W czasie kiedy Goethe pisał
Fausta
miały miejsce wielkie zdarzenia historyczne i nieustanny rozwój samego poety. Goethe rozpoczął prace w latach 70 - tych XVIII – był to okres burzy i naporu, kiedy kończył utwór miała miejsce rewolucja francuska i wojny napoleońskie. - Pierwsza część
Fausta
jest całkowicie subiektywna, wszystko powstało tam z wewnętrznych przeżyć wrażliwej i namiętnej indywidualności. Zasadniczy wątek I cz. poematu to dzieje buntu głównego bohatera. Obok niego występuje tragedia Małgorzaty. Głównego bohatera charakteryzuje bunt przeciwko pustej nauce i niepokój, ponieważ nie potrafi zaspokoić głodu poznania. Faust pragnie pełni życia na ziemi, nie interesuje go co będzie później. - Dwie interpretacje postaci Mefistofelesa
- średniowieczna – Mefistofeles to diabeł, który toczy walkę o duszę bohatera.
- walka toczy się w samym Fauście (Mefisto ukazany jest jedynie plastycznie zgodnie z tradycją ludową) los Fausta zależy od niego samego.
- Drugim podstawowym wątkiem jest tragedia Małgorzaty. Sceny z nią są przeniknięte liryzmem.
Tragedia Małgorzaty przypomina motyw literatury oświecenia - uwiedzenie ubogiej dziewczyny przez przedstawiciela klasy wyższej. Może to być wyraz krytyki nadużyć feudalnych w okresie burzy i naporu. Tragedia Małgorzaty jest też tragedią samego Fausta dążącego przecież do wszechstronnego i harmonijnego rozwoju osobowości. -
Czym charakteryzują się poszczególne części?
Cz.I to subiektywizm, półmrok, cz.II to brak subiektywizmu, świt szerszy, jaśniejszy, wyższy, mnogość wątków myślowych, alegoryczność, aluzje.
Widzimy przejście od doświadczeń jednostki (cz. I) do szerokich problemów przyrody i społeczeństwa (cz.II). Autor podejmuje próbę wyjaśnienia sensu życia, sprzeczności w naturze, jednostce, społeczeństwie i historii. W cz. II losy Fausta zostały spotęgowane. Można powiedzieć, że Goethe wFauście
zawarł syntetazę rozwoju całej ludzkości. - Sceneria
Fausta
ma trzy plany:- średniowieczny dwór cesarski
- świat antyczny z piękną Heleną i arkadyjskim mitem
- czasy współczesne Goethemu – rodzenie się nowego porządku społecznego z dynamiką cywilizacji.
trzy tysiÄ…ce
lat, historie jednostki i rozwój ludzkości. - Słowa kluczowe utworu, to:
kto wiecznie dążąc trudzi się Tego wybawić możem
iwieczna kobiecość ciągnie nas wzwyż
- Widzimy nową postać dialektyki dobra i zła (zło może kryć w sobie trochę dobra i na odwrót)
- Faust chce szczęścia społeczeństwa i wspólnego życia w wolności.
- Wspólny moment filozoficzny Goethego i Hegla = nieustany rozwój rodzaju ludzkiego jest wynikiem nieskończonego szeregu indywidualnych tragedii
- Inspiracje
Faustem
odnajdziemy m.in wDoktorze Fauście
Tomasza Manna orazMonie Faustowskim
Paul Valery - 1844 pierwszy przekład
Fausta
na język polski Wielickiego
| Statystyki: Ocena: 0 (+0,-0) Kategoria: Nie wybrano Odsłony: 3041 Komentarze: 0 Dodany: 22.09.2008 2:00 Edytowany: nigdy |
 justyna
Status:offline 
|
 Powiadamiaj mnie o nowych publikacjach tego autora | |
Oceny
Komentarze
Dodaj komentarz