na ślubnym kobiercu z nienawiścią
wpatrywał się w zarys twarzy za woalką

diamentowy błysk niknął
w jej węgielnym spojrzeniu
pomiędzy nitkami widział węże
syczące synonimami śmierci

welon utkany z nici parkowych
wieńczyły koronki
królów co pod jej stopami padli
jak płożący się niewolnicy

byli deskami po których stąpała
przybici i sparaliżowani kłem jadowym
próbowali być dziurą dla jej obcasa

***

nocy poślubnej stał się mównicą
dla jej tyrad głoszonych przez synów
- miłosnej antypatii