odechciało mi się wszystkiego

w betonowych butach idÄ™ przez rzekÄ™
otacza mnie wciąż ta sama woda
czy decyzja zmieni nurt – nie

zamilkłe usta spajają pełne wody płuca
tonę z braku atramentu – żałuję też argumentów

błysk tęczy w oczach zniknął we mgle
powieki skryły chęci – ciemność nihilizmu
zbesztanego dotknięciem byłych dokonań

już papier się nie rumieni pieszczony słowem
zgniata się wypluwając kreślone złote słowa

bo białego kruka zabił śrut rzeczywistości