Mamo, nie pozwól więcej –
rozerwać mnie na części!
Stałem się nowotworem,
poczętym z nieuwagi.

Jeden ruch – nie mam nóżki,
drugi ruch – straciłem dłoń.

Wyrwałaś miłość ze swojego łona,
poczęcie stało się zbrodnią z namiętności.
Najchętniej zabiłabyś mnie nie mówiąc nikomu,
lecz oddychałem twoim tlenem – byłem częścią ciebie.

Trzeci ruch – rozerwana szczęka,
czwarty ruch – zabiłaś mnie mamo!

WsysajÄ… mnie, rozrywajÄ… metalowÄ… rurÄ…!
Znikam, na czerwonych ściankach szklanego zbiornika.

***

Dziękuję Ci mamo, że mogłem pobyć w tobie,
choć nie trwało to długo...