Afrodyto piękna, bogini łącząca ludzi,
nićmi trwalszymi niż śmiertelne włókna Parkowe.
Znajdź chłód, który me wielkie żądze w niwecz obróci,
a umysł ozłocieje, jak rzeczy midasowe.

Kypris eleyson! Wołać będą nieszczęśliwi ludzie,
którym Twój kaprys przyciągnął nie taką chmurę.
Żegnać będą w radości – schodzącą znad głów burze,
z objęć niewłaściwych wyjdą, zmieniając posturę.

Córo piany morskiej, ściągnij z serca ciężki kamień,
nie karaj nas wyrokiem, byśmy śmiertelni szli –
z kulą przy swej stopie, ponieważ sęk ma każdy pień,
a miłość jak drzewo, winno rosnąć od korzeni.

O kwietna Pani, zasadź w sercu ponownie róże,
niechaj mienią się bielą i miłości czerwienią.
Wypuść me skrzydła, stwórz cudne lotu miraże,
niech uczucie najwyższe zakochani w morzu spienią.