Na łące kwitła stokrotka. Była malutkim kwiatem, nie przerastała nawet bujnej wolno rosnącej trawy. Pewnego dnia zapytała Drzewa - jaki jest świat ?
- Świat jest bardzo mały, nawet ciebie Stokrotko ledwie dostrzegam w wysokiej trawie, ale zapytaj się Góry, przed nią rozposciera się szerszy horyzont.
Góro jaki jest świat?
- Świat jest bardzo mały odpowiedziała góra, wszystko jest ledwie widoczne. Zapytaj Wiatru, on buja w najwyższych chmurach.
- Wietrze, jaki jest świat?
- Świat jest bardzo mały kwiatuszku.
- Ale to niemożliwe, przecież drzewo i góra są ogromne, przy nich jestem taka malutka.
Wiatr porwał stokrotkę i poszybowali ponad ziemie.
- Zobacz Stokrotko jaka ziemia jest malutka. Wydaje się byc tyko niebieską małą piłeczką, a teraz spójrz na słońce i inne planety. Świat, kosmos wszechświat jest bardzo mały.
Stokrotka wróciła na łąkę. Nadchodził wieczór, granat nieba wyłonił tysiące gwiazd. Po jej łodydze wspinała się Mrówka. po chwili zapytała:
- Stokrotko, jaki jest świat?
- Jest tak Wielki jak Ty i tak mały jak ta najmniejsza gwiazdka, która mruga teraz do ciebie
Wielkośc i małośc są tylko iluzją postrzegania. Nie musisz się wspinac wysoko, aby odkryc prawdę o sobie. Spójrz w siebie, tam jest nieskończonośc twojego istnienia, ona jest nieograniczonym bezkresem. W tobie mieści się cały kosmos i wszechświat.
Jest tak wielki, że aż niewyrażalny i tak maleńki , że aż nieobjawiony.
Jest taki, jak nasz Bóg.


Kamallah