Rozchodnik wespół z powojem
wsłuchując się w poszum traw,
spędzili młodość we dwoje
z dala od wielkich spraw.

Tuż obok przy kupie gnoju
słonecznik za słońcem wodzi,
do słońca zęby szczerzy
i patrząc na wszystkich z góry
ogłasza prawdę pewną
/bo słyszał to kiedyś od ludzi/
że on i słońce to jedno.

Powój zwabiony słowami
pełznie do góry po nodze,
kielichy słońcu podaje,
słońcu na jednej nodze.
Rozchodnik?
Rozchodnik teraz przyziemny,
prowincjonalny prawie,
czasami jedynie podszepnie
co w niskiej piszczy trawie.
Powój pnąc się ku górze
głowę schyla ze szczytu
myśląc o nim:
ty głupi, tępy, marny,
ty, ty... ROZCHODNIKU

Lecz jak to na górze bywa,
przecież to wielki świat,
nadeszła wielka burza
a razem z burzÄ… grad.
Jednym potężnym ciosem
Zgięła to słońce w pół
i bezlitośnie wrzuciła
w śmierdzący gnojem dół.

Rozchodnik bardzo przejęty
marnym losem powoju,
wśród błysków, grzmotów, ulewy,
wyciągnął go w końcu z gnoju.
I choć powój już nigdy
nie był jak kiedyś świeży,
to rozchodnik uparcie
W WIELKĄ PRZYJAŹŃ WIERZY