Krasiński Zygmunt "Nie-boska komedia"

Artykuł ten chroniony jest prawami autorskimi.
Kopiowanie i rozpowszechnianie bez zgody autora - zabronione.

Dante był obok Szekspira najważniejszym patronem polskiego romantyzmu i m.in dlatego Krasiński po napisaniu swojego dramatu oraz zauważeniu pewnych podobieństw z dziełem włoskiego poety, postanowił nazwać go Nie-Boską komdią.
Utwór powstał w 1833 roku, a wydany został anonimowo w Paryżu w 1835 roku.
Utwór jest sądem nad świtem, którego czas dobiegł końca, a punktem wyjścia było powstanie listopadowe.
Ocena powstania jest negatywna - Krasiński widzi w niej walkę nie tyle o niepodległość, co o poprawienie losu ludzi niższego stanu.
Utwór to sąd nad społeczeństwem, świtem, a także samym sobą.
Wątki ideowe twórczości Krasińskiego to m.in.: tęsknota za wyidealizowaną epoką feudalną, świadomość nieodwracalnego biegu historii, niechęć do burżuazji, buntowniczy indywidualizm, pragnienie odbudowania tradycji chrześcijańskiej, nowatorskie koncepty filozoficzne.
Henryk (główny bohater) reprezentuje egoizm oraz niezdolność poety do prawdziwego okazywania uczuć.
Dwie pierwsze części dramatu, są dramatem osobistym Henryka.
Dwie kolejne części to dramat światowy, oznaczony konfliktem dwóch partii.
W utworze przedstawione są dwie koncepcje świata: chrześcijański idealizm i antychrześcijański materializm.
Utwór jest obroną przeszłości, ale koniec utworu pokazuje, że ideał Krasińskiego, był obcy obu walczącym stronom.
Nie wiadomo czy poetę bardziej przekonywała koncepcja odrodzenia się świata po wielkiej tragedii, czy tragedii tej jako końca świata.
W utworze tym widać zatarcie granic między rodzajami poetyckimi, swobodę kompozycyjną oraz łączenie światów rzeczywistych i fantastycznych – tzw. synkretyzm romantyczny.
W utworze widoczny jest także frenetyzm romantyczny - sposób kreowania świata przedstawionego przy użyciu elementów grozy, ekspresyjnej poetyki, oddziałującej na wyobraźnię czytelnika.
Znajdziemy także romantyczny prowidencjalizm - pogląd wyrażający przekonanie, że rzeczywistość historyczna została wcześniej starannie zaplanowana przez Boga. Człowiek według tej teorii ma niewielki wpływ na bieg historii.
Wśród historyków panują odmienne zdania na temat twórczości Krasińskiego. Mickiewicz o Nie-boskiej komedii - jęk rozpaczy człowieka genialnego, natomiast A. Kijowski ma zupełnie inne zdanie – kicz przeraźliwy i płaski, pisany ubogim i bezbarwnym językiem.
Utwór został poświęcony Marii czyli ukrytej za konwencjonalnym imieniem Joannie Bobrowej.

Krótkie streszczenie

Część pierwsza: dotyczy zwodniczej i niszczącej siły poezji. Hrabia Henryk ma żonę i oczekuje na narodziny syna, ale mimo to nie jest szczęśliwy. Ukazuje mu się Dziewica uosabiająca poezję i zachęcająca go, aby porzucił rodzinę i poszedł z nią. Henryk decyduje się na ten krok czym doprowadza żonę do szaleństwa i ściąga przekleństwo na swojego syna, którego matka zaklina, aby został poetą. Gdy Hrabia opamiętuje się jest już za późno i żona umiera. Upadek moralny bohatera spowodowany jest przez jego zatracenie najważniejszego ideału świata, jakim jest miłość, na rzecz poezji.
Część druga: to rozmowa Hrabiego z Orciem przy grobie kobiety. Hrabia stwierdza, że jego syn nie potrafi modlić się inaczej, niż przy użyciu pięknych słów. Na jaw wychodzi też postępująca ślepota dziecka, będąca wynikiem zaćmy.
Część trzecia: Henryk zostaje wybrany na przywódcę - odrzuca możliwość negocjacji z rewolucjonistami. Nie przeraża go prorocza wizja Orcia ani przewaga buntowników. Przeklina poezję jako sprawczynię wszelkich nieszczęść i rzuca się w przepaść. Tryumfujący rewolucjoniści sądzą pozostałych przy życiu arystokratów. Pankracego ogarnia jednak niepokój, dostrzega na niebie jasny blask i umiera wołając "Galilaee, victis!". Okazuje się, że w świecie pozornie opuszczonym przez Boga, On nadal posiada najwyższą władzę.

Statystyki: Ocena: 0 (+0,-0) Kategoria: Nie wybrano Odsłony: 2052 Komentarze: 0 Dodany: 22.09.2008 2:00 Edytowany: nigdy	justyna Status:offline
Powiadamiaj mnie o nowych publikacjach tego autora