Siedzę na łące porośniętej stokrotkami,
z oddali widac dziewczynki z wiankami.

Ptaki nucą różne dziwne melodie,
i zielona przyroda usmiecha siÄ™ do mnie.

Lekki wiatr delikatnie gładzi mnie po twarzy,
a rażące słonce po ciele mym parzy.

Upajam siÄ™ zapachem skoszonej trawy,
ożywia mnie on jak zapach porannej kawy.

Od tego piękna się lekko wzruszyłam,
i duszę mą od krzyku uspokoiłam.

Cisza głęboka wnika w moją głowę,
z tego wszystkiego odebrało mi mowę.

Ah to moje zauroczenie,
ono ukaja moje największe pragnienie!