Zbudził mnie silny trzask zamykającego się okna, chyba na parterze, tuż pod naszym mieszkaniem. Świtu nie było widać tak wyraźnie jak w inne letnie poranki. Wiatr był bardzo silny i nachalnie przeciskał się przez najmniejsze nawet szparki we futrynach, pogwizdując bezczelnie na całą okolicę. Nadchodziła burza w samym sercu lata. Wydawało mi się jednak, że w mojej piersi panował większy spokój i ulga niż dotychczas. Patrząc w okno widziałam białe chmury, maszerowały przed szybami na wpół zasłoniętymi liśćmi wysokiego kwiatu i wyglądały jak białe, pożegnalne chusteczki. Gdzieniegdzie wkręcały się pomiędzy nich czarne, żałobne chusty, to one zwiastowały ogromną liczbę łez, która miała spaść tego ranka. Pomimo to nie było cienia smutku w moim wnętrzu, tak jakbym od dawna była przyzwyczajona do żałoby, płaczu i czerni. Czułam się lekko jak gałązka drzewa, z której właśnie odleciał ciężki ptak.
Ostatnie kawałki nocy staczały się powoli z twojej twarzy, wzdłuż na wpół okrytego ciała, by zniknąć na zawsze u twoich stóp szczelnie owiniętych kolorową kołdrą. Śpisz koło mnie jeszcze zmęczony nocą pełną szumów słów i zgiełku emocji. Ręce, które znam od zawsze, te same co nieustannie łagodziły pieszczotami najgorsze moje lęki ,obejmują róg lekkiego nakrycia, a ja głupia, nawet o to jestem zazdrosna. Teraz czekam na twoje oczy, na spojrzenie pełne błękitu, ale bez żadnej zagrażającej naszej miłości chmurki. Ale jeszcze nie nadszedł moment przebudzenia i szczęśliwa jest tylko poduszka, do której tulisz twarz. To, czego nie może powiedzieć spojrzenie, śpiewa mi spokojny oddech.
Nareszcie podnosisz powieki ubrane w gęste rzęsy i od twojego wzroku nasz mały pokój staje się wielkim, słonecznym niebem. Oczy , które poznałam, gdy miałeś naście lat , pełne światła, żywotności, z lekko opadnięta lewą powieką, jakbyś ciągle puszczał do mnie oczko. I jeżeli patrzyłam w nie dłużej niż pięć sekund, jedyne co przychodziło mi do głowy, to podejść do Ciebie i ucałować najbardziej namiętnie jak potrafię. Przeciągasz się leniwie, wzrok zatrzymuje się na śpiącym jeszcze kocie, nieodłącznym towarzyszem łóżka. Twoje dłonie nie wędrują jedna w moim kierunku, kładziesz je na czole, jakbyś chciał zatrzymać wspomnienia z tej nocy. I chociaż jestem obok Ciebie i jak co rano pytam Cię, czy mnie kochasz, nie słyszę żadnej odpowiedzi, tylko głośny krzyk wiszącej nad miastem burzy. Łudzę się, że to właśnie on przysłonił całkowicie twoją odpowiedź.
Dlaczego tego ranka mnie nie zauważasz?Czy zrobiłam coś złego tej nocy, a może obraziłam Cię wczoraj słowem czy gestem? Gdy patrzę na to twoje niespodziewane zachowanie czuję się jak małe dziecko, co budzi się rano i nie widzi swojej matki. Jest mi nieswojo.Wstajesz, ja idę za tobą, jestem za wolna, a ty na mnie nie czekasz.
Będę tak cały dzień kręcić się koło Ciebie, aż zwrócisz na mnie uwagę.
Cdn.