12. PRZEBIEGŁOŚĆ PUSI


Pewnego dnia do leśniczówki przyjechała pani Marysia. Razem z Elutką studiowały wychowanie muzyczne i często razem przygotowywały się do egzaminów z dyrygowania.
- Oo, ho, ho! - zawołała pani Marysia, ależ dziewczynki urosłyście od ferii zimowych. Słyszałam, że macie małe kotki.
- Tak, tak, mamy, mamy! - pokrzykiwały dzieci. Jak pójdzie pani z nami na werandę, to je pokażemy - powiedziała Natalka.
- A dlaczego Maciek i Magda nie przyjechali z wami ? – zapytała Hania.
- Zostali w domu z babcią, ale przywieziemy ich następnym razem – odpowiedziała pani Maria.
- Mamy dwa małe kociaki Felka i Czarnulkę – powiedziała Natalka.
- A gdzie macie Kituśka i Bielaska? – zapytała Maria.
- Są na dworze, bo Pusia jest zazdrosna o swoje małe i je wygania z werandy. Niedługo znowu będą spać razem w kuchni na kocyku, jak damy kotki cioci Magdzie, siostrze mamy.
- Pusia teraz ciągle jest głodna, bo karmi kociątka. Czasem nawet coś ukradnie ze stołu.
- Co wy mówicie? Przecież nie wskakuje na przygotowane przez waszą mamę jedzenie – powiedziała pani Marysia.
- Na talerze nie, ale czasami na stół. Musi pani uważać, bo Pusia jest bardzo łakoma – powiedziała Hania.
- No dobrze, ale teraz chodźcie do domu, bo mama woła na kolację.
Wszyscy zasiedli do kolacji, a po chwili do kuchni wskoczyły koty: Bielasek, Kituś i Pusia.
- Mrijał, mrijał, dajcie coś do jedzenia - przeraźliwie zamiauczał Kituś.
- Kici, kici wasza kasza jest na korytarzu, Chodźcie tutaj! – zawołała Elutka.
Kituś i Bielasek rzuciły się na jedzenie.
- Mrijal, mrijał, ale smaczne, Bielas posuń się. Nie wyjadaj mi wszystkiego mięska i kości – miauczał Kituch.
- Mnijał, mnijał, „kto pierwszy ten lepszy”- miauknął Bielasek, ale zostawmy trochę dla Pusi.
- Ona siedzi przy stole i poluje na coś lepszego – powiedział Kituś. Popatrz na nią, jak się czai, a goście tego nie widzą. Zaraz pokaże im, co potrafi.
- Uważaj na kiełbasę, którą masz na widelcu – Elutka powiedziała do Marii.
- Co ty mówisz, przecież z widelca nie ściągnie – odpowiedziała Maria. Opowiem ci, co ostatnio wymyślił mój wójt.
Pani Maria z zainteresowaniem opowiadała o swojej pracy.
- Mnijał, mnijał, daj mi to!
Puśka niespodziewanie złapała na swój pazurek kiełbaskę trzymaną przez Marię na widelcu.
- Ojejku! Co ta kocicha zrobiła?
- Ha, ha, ha! Mówiłyśmy, że Puśka zrobiła się łakomczuszkiem, a pani nam nie wierzyła – wesoło zaśmiała się Natalka.
- Rzeczywiście miałyście rację, ale w życiu nie widziałam, żeby kot był taki bezczelny i rzucał się obcym na kiełbasę na widelcu.
- Chi, chi, chi, to nie wszystko! – śmiała się Hania. Jak pani będzie tyle mówiła i nie uważała na nią, to zaraz spojrzy pani na talerz i zabierze, co będzie chciała.
- Jeszcze czegoś takiego nie widziałam, przecież siedzę tutaj – trochę oburzona Marysia spojrzała na kota, a on spojrzał na nią i błyskawicznie zabrał z jej talerza resztę wędliny.
- Ojejku, kocie, co ty robisz! – krzyknęła Maria.
Pusia tymczasem w sekundzie zeskoczyła z ławy i z zadowoleniem zjadła zdobytą kiełbasę. Potem popatrzała na gości i poszła na werandę. Dziewczynki razem z gośćmi śmiały się w głos.
- Oho, ho, ho, następnym razem chyba sobie przywiąże to, co nałożę na talerz i widelec, bo tak szybkiego i bystrego kota nigdy nie widziałam - żartowała Maria. Wy chyba wszystko musicie przed nią chować.
- Teraz, kiedy ma małe kociaki to tak, ale gdy je wydamy na pewno uspokoi się i nie będzie polować na to, co stawiam na stole - powiedziała Elutka.