http://www.youtube.com/watch?v=kNiSlVCWyx8&feature=related




Milczę, chociaż myśli krzyczą o pomoc.


19.08.2011r. Mazury
Wczoraj pierwszy raz od miesiąca padał deszcz. Tak leciutko, jakby wiedział, że chwile liczę w jego odbiciu. Złapałem dwie krople do kapsla po Tymbarku … jabłkowo – miętowy. Pamiętasz? Codziennie w parku czytaliśmy głośno złote myśli, potem puszczaliśmy na wodę – malutkie, srebrne łódeczki.

Przy molo myśli zawsze zatrzymują się na dłużej, przeglądają w wodzie pamiętne obrazy przeszłości .. wiosną oprawię je w ramki, powieszę nad łóżkiem .. wtedy będziesz przy mnie chociaż na chwilę.
Jak kiedyś, gdy twoje spojrzenie powodowało ciszę .. ukochaną ciszę i ciepło.
Gdzieś się zgubiło słodkie drżenie powiek, głos – natchnienie poetów.
Nie, nie zapomniałem …

Podobno krzyczeć można tylko po zmroku. Przedzierać łzy przez ciernie zapomnienia i niedokończony wiersz o miłości .. ale ja nie płaczę, przecież zawsze mówiłaś, że podstawą jest siła. Wiesz – ja wytrzymam … chociaż tak potwornie boli od środka … nie musisz być dumna, tylko wróć .. proszę.


Janek nie rozumie miłości.
Codziennie zbieram uśmiechy przydrożnego szczęścia … wkładam do koperty i piszę o nich wiersze .. tak na zapas, gdyby przyszło mi ocierać twoje łzy.
Pamiętasz? Liczyliśmy kryształki słońca na wietrze … a ty uśmiechałaś się cicho, wtulając je w porcelanowe dłonie i mówiłaś „wiesz, życie nie zawsze jest piękne”.
Tak łatwo ci było udawać radość, gdy każde słowo bolało bardziej.

Wiem, nigdy nie lubiłaś listów .. a przecież tak pięknie opisują uczucia.

Gdyby tylko świat był mniejszy, a słowa miałyby moc uzdrawiania,
na niebie wypisałbym twoje imię i kazał zapamiętać gwiazdom,
żeby życie nabrało smaku letnich truskawek ..
Wtedy byłabyś szczęśliwa … Mamo.