Nie wiem, gdzie kończy się sen, a zaczyna życie.


12.08.2011r. Mazury.
Od wtorku kolekcjonuję kryształki piasku. Zawijam w sreberka i prażę na słońcu … mają kolor twoich włosów i zapach żółtej Lacoste .. twój ulubiony, pamiętasz?

Wczoraj słowa zamieszkały między konarami drzew, zażywają tlenu jako pierwsze … potem, z powiewem wiatru, wracają na ziemię, a ja piszę listy … wiem, nie jestem poetą - tęsknota sama tworzy wiersze na potarganych stronach życiorysu.

Lekarz mówi, że musze tu zostać. Dni zamieniły się w wieczność, a dłonie z żałości rysują na piasku zapomniane nam chwile. Kiedy wrócę do domu, słońce przybierze kolor twojego spojrzenia.

Na niebie świecą miliony gwiazd … wyglądają, jak małe latarnie morskie, każda ma swoją planetę i swojego księcia. Zawsze mówiłaś, że spadająca gwiazda spełnia życzenia - od tygodnia spadły już trzy, a ty dalej nie wracasz.

Dziś mija miesiąc, odkąd życie zmieniło trasę, a ja zgubiłem kredki.
Wiesz, nie pamiętam już koloru oczu wpatrzonych we mnie, mówiących „zostań”, a przecież tak długo prosiłaś o wolność.

Teraz wiem - wiersze nie zawsze mówią prawdę … kiedyś tak pięknie pisałaś o przyszłości.
Janek dalej obstaje przy swoim,ale ty wrócisz .. proszę powiedz, że wrócisz.

Dzisiaj nad jeziorem widziałem dziewczynę … kołysała na rzęsach kilka drobnych szczęść. Tak, jak ty, gdy słowa przybrały postać marzeń, a liście tańczyły walca na wodzie … wiem, wtedy czujesz się wolna.

Kiedyś wrócę do domu, a jeżeli nie wrócę ..
Miłość zapakuj do błękitnego pudełka i puść na wodę – jak dawniej.



http://francuzeczka91.wrzuta.pl/audio/5MSj4aSzS6L/ennio_morricone_-chi_mai