Tego wieczora nad jeziorem wiatr niósł zapach mięty. W wodzie odbijały się promienie zachodzącego słońca i tylko dwie małe biedronki żwawo dreptały po pomoście, aby gdzieś w ściółce spokojnie przeczekać noc. Jedna miała trzy kropki, druga pięć … może któraś przynosi szczęście? Nie wiem, dlaczego akurat teraz wzięło mnie na rozmyślanie o biedronkach, ale tak pięknie odbijały ciepłe kolory słońca.

6.08.2011r. Mazury.
Dzisiaj po raz pierwszy liczyłem krople rosy na dłoniach. Rozszczepiały światło, jak małe lusterka. Janek powiedział, że nie odpowiada za pożar .. nie wiem, czego się boi. Dni stają się coraz krótsze i z każdym kolejnym powiewem wiatru wiem, że wracam do domu. Czuję twój wzrok na mojej twarzy, zawsze radosny, i uśmiech, którym obdarzałaś mnie każdego ranka.

Wiesz, teraz rozumiem, że życie nie będzie bajką. Przeglądam w myślach zdjęcia z przeszłości, te najważniejsze.

Wczoraj z Klonu spadły pierwsze liście. Wymieszane kolory tęczy , ale tylko ciepłe barwy. Żółty, czerwony, zielony, pomarańczowy… znowu żółty. Włożyłem kilka w zeszyt … będę pisał o nich wiersze ... Żebyś pamiętała, że nic nie jest wieczne.

Czasem rozmyślam, czy można narysować Twoją miłość … użyłbym najlepszych kredek, bylebyś tylko była szczęśliwa.
Janek ciągle się czepia. Uważa, że słońce mi zaszkodziło. Odkąd wyjechałaś pływam trzy razy dziennie. Chcę, byś była ze mnie dumna – jak kiedyś, gdy problemy zmniejszały się do wielkości grochu.
Tęsknię za słowami, że wszystko będzie dobrze. Gdybym wtedy posłuchał ciepłego głosu …

Jutro przepłynę jeszcze czwarty raz … zawsze mówiłaś, że trzeba stawiać sobie cele i podnosić poprzeczkę. Przy Tobie byłoby łatwiej …

Wiem, że tak już musi być. A gdy wrócę do domu … Dni będę przeliczać na diamenty, a Twój uśmiech będzie moim przewodnikiem … Mamo.