Nie ma na świecie niczego piękniejszego od miłości,
niczego gorszego od tęsknoty.


25.08.2011r. Mazury
Lato powoli odchodzi od zmysłów.
Przy molo wiatr niesie zapach kasztanów i urwane w połowie westchnienia do nieba.
Pamiętasz .. nie wierzyłaś w spadające gwiazdy, dlatego na plaży puszczaliśmy bańki mydlane. Wypowiadałaś życzenie i zamykałaś oczy.

Wtedy wszystko było lżejsze.
Kołysałaś we włosach kryształki wilgotnego piasku .. i nie ważne było ‘wcześniej’, czy ‘później’.
Zawsze liczyło się ‘teraz’ .. cichutko śpiewałaś kołysanki.
Teraz wiem , że uczyłaś życia.
Później puszczaliśmy je z wiatrem na krańcu skały.

Tylko po cholerę biegliśmy na drugi koniec tęczy .. zlewałaś kolory do ozdobnych flakonów i stawiałaś na szklanej półce obok pamiątek … przecież miałaś wszystko.
Teraz nie mam nic.

Wczoraj byliśmy z Jankiem po drugiej stronie jeziora.
Wiesz .. tam jesień wygląda inaczej. Słowa wędrują po błękitnym niebie i nagle znikają z oczu.
Janek mówi, że gdzieś na rozdrożu tańczą Tango ze słońcem.
Pamięć gubi sens istnienia .. ale ty pamiętasz - zawsze pamiętałaś o sobie.
Jedyne, czego chciałem, to zjeść budyń na dachu przy wschodzie słońca.

Już nie piszę wierszy.
Janek powtarza, że nie warto zapisywać marzeń na liściach.
Dlatego teraz rysuję palcem po niebie i wysyłam w nieznane .. kiedyś znajdą ciebie.

Wiesz ..
Nie potrafię zachłysnąć się życiem. Za bardzo boli, gdy dociera do serca.
Kiedyś wrócę do domu, a gdy wrócę..
Będziesz mi jedynym natchnieniem i promieniem szczęścia.


Ale jeszcze nie teraz
Mamo.

=====
„Każdy pisarz przedstawia w swych dziełach w pewnym stopniu samego siebie, niekiedy nawet wbrew woli” J.W. Goethe.