Drżą dłonie, a wszystko wewnątrz kurczy się do rozmiarów pająka.
Wystarczyłoby spakować walizkę i pójść, tylko, dokąd?
Wrócił do domu, otworzył lodówkę i nagniły pomidor doprowadził go do szału.
Przecież pleśń, w przekroju, to biologiczne cudo drobnych igieł. Z bliska wyglądają jak synapsy.
Widocznie, to nie jego estetyka. Sińce na nadgarstkach kobiety i owszem.
Szał bez wyjścia awaryjnego i hamulca nawet przepaści, w którą rzucić się bez spadochronu.
Wszystko było bliższe nawet strach. Obce łapy pomiędzy udami, nacisk, bez sensu jakikolwiek ruch, to tylko tak - na przeczekanie.

- Dlaczego mówisz, to z takim spokojem - Natasza, widzę przygryza wargi.
- Nie zależy mi, to nawet już nie boli, jak poranne wstawanie.
To codzienność, rozumiesz?
- Chcesz od poczÄ…tku?
Przyszedł, otworzył lodówkę i zaczęło się. Najpierw brzeg talerza zapieczętował policzek. Odsunęłam się. Nie bolało. To też mu powiedziałam. Psychiatra mówił żeby go nie denerwować. Najlepiej zabrać dziecko i wyjść, kiedy on wpada w furie.
Pozwolić mi się uspokoić. Mam w dupie jej gadanie.
- Nie bolało, tylko na to cię stać? – spojrzałam na niego. Tak zachowuję się pojmane zwierzę.
Wtedy popchnął mnie na łóżko.
- Zuzia?
- Spała
Zablokował nadgarstki, chociaż zupełnie nie wiem, po co. Dobrze wie, że jest silniejszy. Nie zamierzałam nawet palcem drgnąć. W końcu, to jego….
Zimne, obrzydliwe dłonie pomiędzy udami i całowanie jak obleńce.
- Tak, można porównać, do robaków, które wpełzają na nagie, rozpalone stopy latem.
- Iza, on chyba nie…- Natasza rozpłakała się.
Kiedy już skończył, usłyszałam:
- Kochanie, mam nadzieje, że było ci dobrze.
W łazience spędziłam pół godziny, do czasu, kiedy Zuzia nie wstała.
Wiesz, nie podarłam spódnicy, majtek, nie nacięłam skóry, nie płakałam…
Zwymiotowałam, a później drugi i trzeci i czwarty raz…
- Mamusiu
Wtedy umyłam twarz zimną wodą i wyszłam zająć się małą.
- Wiesz kochanie, tatuÅ› kocha twojÄ… mamusiÄ™.
Natasza wyszła. Pali jednego za drugim, a wiesz, co powie, kiedy wróci?
- Takie życie