Czytałam kiedyś, o syndromie niechcianych kończyn. Podobno poczucie obcości jest na tyle silne, że pacjenci wolą nie mieć czegoś aniżeli wciąż czuć ciało, które nie należy do nich.
Czasem mam ochotę pozbyć się swoich rąk, by przestały chcieć. Wiecznie chłodzone wodą jak po poparzeniu, marszczą się od kości, z braku dotyku. Mam wrażenie, że drąży je jakiś wirus. Jak inaczej wytłumaczyć zakreślanie kształtu w powietrzu, coś na wzór ust i ud? Przestrzeń mężczyzny zaczyna się w miejscu łączenia paznokcia ze skórą. Kiedyś mnisi wbijali w tej okolicy paznokcie drugiej ręki żeby się ukarać, za jakieś uchybienie, w praktykach medytacyjnych.
Musiałabym już dawno stracić kciuk…
****
Wiesz, kiedy nalewam mleka do garnka wciąż wgniatam ściany kartonu do środka.
Miałeś kiedyś ochotę rozgnieść ludzi w pięści? Utopić niektórych jak muchy w kawie?
Nie umiem wyzwolić w sobie tej złości. Nie potrafię wgniatać karaluchów obcasem w podłogę. Pewnie, dlatego nie mam błony pomiędzy palcami żeby wydostać się z tego mulistego dna.
Zamiast niej jest dziurawa nić, która nasiąka wodą i ściąga w dół. Gdybym miała chociaż zrogowacenia na łokciach, łatwiej byłoby mi ścierać się o betony.
Jestem naga, wystawiona na cień, więc nie urodzę przetrwalników, nie zostawię jadu, więc nie będę nawet swędzeniem czy obrzękiem. Bez fotosyntezy nic się nie powiedzie, nie przetworzę ciepła.