Lubię siebie taką, z wiatrem, napisaną głębokim wdechem. To zdejmowanie czaru trwa przy wydechu. Cały rytuał przy zwiększaniu i zmniejszaniu objętości płuc. Kreślenie kręgu palcem na ustach. Cokolwiek teraz wymyślisz stanie się.
Jako ludzie mamy potrzebę domykania, zamknij więc okno. Nie lubię kochać się, kiedy wiatr od północy przynosi zbyt wiele wspomnień.
Zgaś świece, są dobre dla zmarłych, nie lubię cieni na wypolerowanych staraniach.
To ja zadecyduję, kiedy będę gotowa na twoją obecność. Na razie zmaterializuj się we mnie jako głos. Przygotuj sobie miejsce. Puste pokoje śpią jak psy, ze skrzyżowanymi łapami. Kładą uszy po sobie i wbijają martwy wzrok. Czekały tak długo…
Głodne, apatyczne dni wbijały od niechcenia pazury w skórę pod brzuchem. Wstydzę się blizn, moje bluzki kończą się na udach.
Spokojnie jednak, przygotuję ci ręcznik, mydło i miejsce, które zarezerwowałam dla ciebie.
Zostań tyle ile potrzebujesz.
Nie będę gotowa, na twoje odejście, ale na swoje z pewnością. Ćwiczę każdego dnia, kiedy nie jem i biegam. Zamykam oczy i coraz częściej rozmywam się, pomiędzy jednym, a kolejnym krokiem.
Wiesz, ile mnie kosztuje ruch głową? Muszę się dobrze nad nim zastanowić.
Wyjmowanie Zuzi, z huśtawki jest pracą w kamieniołomach. Ostatnio w sklepie próbowałam wyjąć ją z wózka i nie mogłam. Czas się kurczy…
****
Kochanie, życie ze mną nie może się udać.