„Mężczyźni niezmiernie rzadko mdleją”.
Alex Comfort

Wiele osób ucieszyłoby moje trwałe zniknięcie.
Wiesz, jak się żyją, z tą świadomością?! Wieczorem jesteś pewien, że to ostatnie skrzypienie okiennic.
Rano mrużenie oczu nie zmieni perspektywy, nie hartuje szklanych domów. Krzywe ściany pudełka, w którym mieszkasz, pochylają się niebezpiecznie. Cienie nawilżają wargi zanurzając się pomiędzy.
Uda z lustra i po drugiej stronie są w matowych zieleniach, z akcentem fioletu.
Kładę dłoń, brzuch faluje. Odchylam głowę, powraca nasze zanurzanie. Myśl zarezerwowana dla dłoni. Świat dookoła zanika, jak wycinka mrówek w lesie do krótkiego pnia, przy okazji zapotrzebowania na drzewo. Wyzbyta uprzedzeń odtwarzam kopulacje kwietników.
Nie muszę decydować, kogo pieścić najpierw.