Dziewczyna zza okna


Był piękny i słoneczny dzień, a ja jak zwykle od dość długiego czasu siedziałem w domu. Przeszkodą przez którą nie mogłem wyjść na zewnątrz była moja choroba. Niestety nie zapowiadało się również na to, żebym mógł to zrobić w najbliższym czasie. Ogarnął mnie olbrzymi smutek i osamotnienie, poczułem się niepotrzebny i opuściła mnie chęć do życia. I pewnie umarłbym w domu z nudów gdyby nie to niesamowite zdarzenie, o którym chcę wam opowiedzieć.
Pewnego dnia kiedy wstałem rano popatrzyłem przez okno w moim pokoju, a muszę wam powiedzieć, że owe okno jest dość duże. Stałem tam i jak zaczarowany patrzyłem w dal. Nagle za moim oknem zobaczyłem, małą delikatną jak chmurka firankę. Zdziwiłem się trochę na jej widok, ale patrzyłem dalej i po pewnym czasie nic nie mogło mnie od tego powstrzymać. Chwilę później firanka zaczęła się powoli odsłaniać i tuz za nią zobaczyłem piękną dziewczynę. Miała piękne, długie, kręcone włosy i wyraźnie uśmiechała się do mnie.
Ja też się do niej uśmiechałem i przez długi czas nam to wystarczało.
To były miłe dni i z uśmiechem na twarzy wspominam ten czas. Wreszcie poczułem się potrzebny. Stałem się potrzebny chociaż po to, żeby ta piękna dziewczyna co rano miała się do kogo uśmiechać, swym delikatnym, tajemniczym uśmiechem. Przestałem myśleć o sobie i nawet zapomniałem o mojej chorobie, która ostatnio nieźle mi dokuczała. Nawet rodzice się zdziwili, że tak nagle ozdrowiałem.
Później jednak zaczęliśmy pokazywać sobie jakieś dziwne znaki to były nasze krótkie rozmowy. Polubiłem ją można nawet powiedzieć pokochałem, chociaż w ogóle jej nie znałem.
Codziennie rano gdy wstawałem odsłaniałem swą zasłonę i czekałem na ową piękną nieznajomą. Czasami to ona czekała już na mnie.
Byłem wtedy bardzo szczęśliwy, nie zastanawiałem się nad tym, że to wszystko jest za idealne, za piękne i po prostu zbyt dziwne.
Nie potrzebowałem mieć z nią na razie jakiegoś bliższego kontaktu, wystarczyło mi, że była za tą firaneczką za oknem i że uśmiechała się do mnie każdego dnia.
Pewnego dnia kiedy wstałem rano, jednak odczułem jakąś chęć żeby ją poznać bliżej, do tej pory znałem ją tylko jako jakąś tajemniczą dziewczynę zza okna i przestało mi to wystarczać. Tego dnia przez długi czas nie odsłaniałem zasłony w moim pokoju, zastanawiałem się jak jej powiedzieć o, tym że chcę ją poznać bliżej. Najbardziej obawiałem się tego, że mi odmówi albo że tak po prostu zniknie, nie wiem skąd w mojej głowie pojawiła się taka myśl, ale pomyślałem właśnie o, tym w tym momencie.
Postanowiłem jednak zaryzykować, śmiało odsłoniłem okno w moim pokoju. Tajemnicza dziewczyna już tam czekała. Powiedziałem jej o tym nad czym się zastanawiałem, a ona popatrzyła na mnie, a na jej twarzy widać było duże zdziwienie. Bałem się, że ją zraniłem, więc zrobiło mi się smutno, że w ogóle jej o tym powiedziałem. Nigdy na jej twarzy nie było widać takiego zaskoczenia i zdziwienia. Poczułem się źle po co jej o tym mówiłem czy nie wystarczyło mi, że miałem taką miłą sąsiadkę, ale nie ja jak zwykle chciałem mieć więcej i więcej, pewnie dlatego znowu wszystko zepsułem. Tak przynajmniej mi się zdawało, ale ona po jakimś czasie znowu zaczęła się do mnie uśmiechać tak jak wcześniej i teraz wiedziałem, że wszystko jest w porządku.
Później pokazała mi naszym migowym językiem, że ma pomysł. Poprosiła mnie żebym uchylił okno. Z chęcią się na to zgodziłem. Kiedy zrobiłem, to co chciała, wzięła moją rękę i kazała mi jeszcze żebym zamknął oczy, to też zrobiłem bez większego namysłu, miałem do niej całkowite zaufanie w tej niezwykłej chwili . Poczułem jak jej delikatne dłonie, kładą na moją dłoń jakiś drobny przedmiot, a później delikatnie ją zamykają. Nie wiem czemu, ale w tym momencie poczułem nie znane mi dotąd uczucie, jakieś ciepło które było wewnątrz mnie i nad którym nie mogłem zapanować, nagle zaczęło mi się wydawać, że to wszystko to sen z którego nie chce się obudzić i poczułem się bezgranicznie szczęśliwy, jak nigdy. Potem ona schowała się za swoją zasłonką powoli zasłaniając firankę i przez cały czas patrząc się na mnie z uśmiechem zniknęła w głębi swojego pokoju. Po tym jak schowała się za zasłonką nie mogłem się otrząsnąć z zachwytu. Byłem taki szczęśliwy. Po krótkiej chwili usiadłem na swoim łóżku i zacząłem powoli otwierać dłoń, bojąc się żeby to co jest w niej jest nie uciekło, nie prysło jak mydlana bańka. Po otwarciu dłoni zobaczyłem w niej maleńkie piórko. Od tego czasu ile razy spoglądałem na owe piórko przypominałem sobie o tej niezwykłej dziewczynie. Nie mogłem o niej zapomnieć a kiedy o niej myślałem nie mogłem się powstrzymać od zachwytu.
Jednak pewnego dnia to wszystko się skończyło tak samo szybko i dziwnie jak się zaczęło. Wyzdrowiałem w końcu po długiej chorobie a owa dziewczyna zza okna zniknęła. Po prostu pewnego dnia wyjrzałem za okno i nie zobaczyłem już firanki, a prawda jest taka, że już nigdy za oknem nie zobaczyłem nic poza olbrzymim polem rozciągającym się w nieskończoność. Pomimo tego, że później długo szukałem owej firanki nie mogłem jej znaleźć .Zupełnie tak jakby jej nigdy nie było. Firanki nigdy nie było, ale jak to możliwe, przecież widziałem ją i tamtą dziewczynę. A może ona też nigdy nie istniała? Ale przecież to niemożliwe, bo ją widziałem.
Pod wpływem burzy mózgów postanowiłem wyjrzeć przez okno i zobaczyłem, że nie ma tam żadnego domu, tylko duże , puste pole. Wtedy zacząłem się zastanawiać nad tym o co w tym wszystkim chodzi, nie chcąc dopuścić do siebie myśli, że tak naprawdę jej nie było, po prostu nie istniała. . .