Już czas-powiedziała czule go całując,
zmęczone otworzył powieki.
Podała mu dłoń by zdołał ją ująć,
już słyszał śpiew wiatru daleki.

Już czas- powiedziała podając mu rękę,
podniósł się ciężko i wstał.
Szczęśliwy że kończy swą ziemską udrękę,
ostatni raz spojrzał w dal.

Już czas-powiedziała podając mu usta,
a on ją całował tak nieprzytomnie.
I czas się rozmazał i oddech mu ustał,
i w niebo szybował ogromne.

Już czas - tak mi powiesz a ja się uśmiechnę,
i dłoń Twą ujmę jak dziecię.
I wszystko siÄ™ stanie tak proste tak lekkie,
ku gwiazdom mnie poniesiesz...

Andrzej Tomasz Maria Modrzyński
06.11.2009r.