Pocałunek Ci skradłem o świcie,
jeszcze ciemno było za oknem.
Zrozumiałem że jesteś mym życiem,
że wciąż będę niesyty Twych dotknięć.

Popatrzyłem w Twe oczy...nie spałaś,
tak w nich wiele widziałem obietnic.
Cisza wokół nas szybowała,
pełna głębin bezkresnych.

Pocałunek Ci skradłem gorący,
w Twoich ust zatopiłem się niebie.
Taki wiecznie Ciebie pragnący,
taki zawsze niesyty Ciebie.

I odszedłem w tę ciemność za oknem,
aby stawiać światu czoła.
Wciąż niesyty Twoich dotknięć,
wciąż Cię nie przestając wołać.

Pocałunek Ci skradłem o świcie,
on mnie nieść będzie jak anioł.
Poprzez świat poprzez całe życie,
niby rzeką nieść mnie będzie wezbraną...

Andrzej Tomasz Maria Modrzyński
03.11.2009r.