PROLOG. Ballada WÅ‚adcy.

Śmierć przyjdzie echem elfiego skowytu
Podejdzie lekko, uśmiechnie się smutno
Zaśpiewa rzewnie ostatnią balladę
Nim moją nić życia Jej elfy utną

Zaśpiewa balladę o Władcy Wszechświatów
Co znowu przegrał walkę z Demonem -
Wojownik z kasty Złamanych Proroków,
Któremu Pan Bóg zapłacił bilonem.

A potem przyjdzie dzień zwyczajny
Ustawi Słońce na nieboskłonie
I każe mrówkom rozpowiadać
O moim smutnym, kolejnym zgonie


EPILOG. Z pamiętnika Władcy.

Śmierć przyszła do mnie niespodziewanie.
Przyszły z Nią elfy z rasy Tyfona.
Dla formalności przeczytała wyrok:
"Ta rzeczywistość zostanie zniszczona."

Choć jakoś nie byłem tym zaskoczony.
Mrówki już nie raz mnie o tym przestrzegły:
"Przeklnie Cię Słońce, Ziemia i Księżyc,
Władco Wszechświatów Równoległych!"

Walka z elfami jest z góry przegrana,
Gdy chmarÄ… uderzÄ… swÄ… ostrÄ… broniÄ….
Zabiłem dwóch, potem poczułem
Zimny grunt Ziemi pod swojÄ… skroniÄ….

Mieczami smagany przez Jej podwładnych -
Niech tam siÄ™ cieszÄ… z wyroku Niebiosa -
Już nawet tarczą nie odpieram ciosów.
"Śpiewaj balladę, Śmierci Rudowłosa!!!"

Miedziane usta głosem praw odwiecznych
Śpiewały wersy pełne ekspresji.
Zamarły elfy z krwią na swych mieczach,
Zamarły mrówki w objęciach refleksji.

Kiedy ballady ostatnie dźwięki
Śpiewały werset o prawie Drakona,
Król Elfów spojrzał mi prosto w oczy
I jednym ruchem wyrok wykonał.

To wydarzenie jakiÅ› czas temu
Pewnej budowli stało się końcem.
Spowity ciemnością świat bez grawitacji
Zastąpił nowy: z Księżycem i Słońcem.

I każdy dzień znów tak zwyczajnie
Przesuwa dyski po nieboskłonie.
Lecz sam teraz sprawdzam, czy mrówki szumią
O Wielkiej KlÄ…twie i smutnym zgonie.