chryzantemy złociste trzymasz lekko w swej dłoni
popatrz spadły już liście wrzesień nam się pokłonił
w naszej starej alejce żółć się miesza z czerwienią
choć gorące jest serce oczy więdną jesienią

dawno zniknął na niebie ostatni klucz żurawi
tęsknie patrzę na ciebie złudzeń czas nie zostawił
bardzo bliski mi jesteÅ› i daleki zarazem
z dobrze znanym mi gestem głosu ciepłym wyrazem

moja dłoń w twojej dłoni tak jak kiedyś przed laty
czas bez sensu gdzieś goni szczęścia okruchy traci
więc wyrzućmy z pamięci te okresy rozstania
niech ostatni raz wzleci serce żądne kochania

wokół jest coraz mgliściej nic nam wiosny nie wróży
zagubieni jak liście w krótkiej wietrznej podróży
mała zaduma w życiu w tej zacisznej alejce
zaraz zima więc przytul nim przestanie bić serce