nie wiem czy tą nieobecność można usprawiedliwić
nie łaknę sprawiedliwości
ani ukojenia
przyzwyczajam siÄ™
do wystygłej herbaty
do gwałtownych ataków spokoju
do rysów twarzy bez odbicia

nie pamiętam jak otwierać widoki przez okno
po nagłym załamaniu pogody
chmury sÄ… uparcie pochmurne
kiedy idzie siÄ™ w kierunku jawy
robi siÄ™ ciemno
tak że przysparza o ból głowy

gdy we śnie wyświetlane są filmy
znajduję okoliczności łagodzące
nie myślę
o końcu świata
jak o jedynym wyjściu z sytuacji

jednak nadzieję najlepiej zażywać w dawkach łagodnych
jak baranek
miękkich jak łóżko samotności
które boleśnie oczyszcza
z nadmiaru metafor