dzień był ledwo dotknięty kolorem
skrywałeś twarz za tiulową firanką
ja gładziłam serwetę w kratę na kuchennym stole
wszystko co wtedy we mnie zamieszkało
miało zapach jesiennego nieba

wciąż słyszę szept podawanych dłoni
ślady ogrodów służyły nam na spacer po ziemi
byliśmy nieprzemakalni w głębi morza
bez mapy i kompasu

kreśliliśmy w sobie niewidzialne znaki
błogo jak kwiat kwiatem a liść liściem
czerwonozłota dojrzałość
przypominała nakarmione ptactwo

nasze twarze zapalały słońce
wśród gałęzi ramion pojawiły się wszystkie odpowiedzi
gdy lekko uniesieni wieczorem w przedpokoju
odwieszaliśmy skrzydła