Odchodzisz powoli. Za bardzo. Z powagÄ… drzewa.
Jest może siódma rano. Dzień staje się zbyt dojrzały.
Przybiera smak gnijącego jabłka.

Głos niemo wybiega z ust. Przeszedł przez wojnę
w sznurowanych butach, jak żołnierz oddał życie
za ojczyznę. Niepotrzebnie. Zawiązywałam
aksamitne wstążki na strunach.

Poskąpiono nam nagłego ocalenia. Mylnie
wywieziono je na taczkach zamykając światło.
W cedrowej skrzyni.

A drżące twarze jeszcze nie wystygły. Dźwigając pamięć,
jak torby z zakupami. Zjadamy na obiad wielkie przemiany.
Bez użycia rąk.